Go

Στο παρακάτω video, ο γνωστός συνθέτης Ryuichi Sakamoto – έχει γράψει μεταξύ άλλων τα soundtracks για τις ταινίες ‘Ο τελευταίος αυτοκράτορας’, ‘Μικρός Βούδας’ και ‘Ψηλά Τακούνια’ – παίζει Go σε μία ειδικά διαμορφωμένη επιφάνεια. Μέσω ενός διαδραστικού προγράμματος, κάθε νέα τοποθέτηση προκαλεί ένα νέο μουσικό συμβάν. Ένα κομμάτι συντίθεται από το τίποτα και στο τέλος ο Sakamoto αυτοσχεδιάζει πάνω στο και ταυτόχρονα με το μουσικό υλικό που ο ίδιος παρήγαγε. Το αποτέλεσμα: Συναρπαστικό.

(Ενημέρωση)
To Go (διαβάζεται Γκο) είναι ένα από τα αρχαιότερα επιτραπέζια παιχνίδια στρατηγικής. Σύμφωνα με τον θρύλο, εφευρέθηκε από τον μυθικό Κινέζο Αυτοκράτορα Γιάο, 2337-2258 π.Χ., για να διδάξει στον πνευματικά νωθρό γιο του πειθαρχία, συγκέντρωση και ισορροπία. Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι απλούστατοι και μπορεί κανείς να τους μάθει και να ξεκινήσει να παίζει μέσα σε 10′. Ωστόσο οι δυνατότητες είναι τόσες πολλές, που υπολογίζεται πως ο αριθμός των δυνατών παρτίδων ξεπερνά κατά πολύ τον αριθμό των ατόμων του γνωστού Σύμπαντος! Όσοι ενδιαφέρονται περισσότερο μπορούν να βρουν πληροφορίες εδώ και εδώ. Για τον Sakamoto, εδώ και εδώ. Το σημερινό post αφιερώνεται σε έναν πολύ καλό φίλο, που μου δίδαξε Go πριν από δύο περίπου χρόνια.

9 responses to “Go

  1. θυμίζει λίγο philip glass! Πολύ καλό.

  2. @ Mairoula

    …και να φανταστείς πως αυτό έγινε δέκα χρόνια πριν!

    @ art attack

    ευχαριστώ πολύ.

    @ggia

    όντως, αν και ο Glass καταλήγει σε παρόμοια αποτελέσματα μέσω διαφορετικών διαδικασιών.

  3. το αποτέλεσμα είναι μεν μινιμαλιστικό αλλά o Glass δουλεύει πολύ διαφορετικά. Εδώ έχουμε ένα επαναλαμβανόμενο pattern το οποίο σταδιακά γίνεται πιο σύνθετο (προστίθενται στοιχεία). Το pattern αυτό επιπλέον μπορεί να υποστεί κι άλλες «μορφοποιήσεις» πχ μεταφορές, αλλαγή tempo κτλ. Γι’ αυτό θα έλεγα ότι περισσότερο θυμίζει Steve Reich ή απόμακρα τεχνικές από κάποια έργα του Morton Feldman (αν και το τελευταίο είναι ίσως παρακινδυνευμένο…)

  4. Επιπλέον το υλικό του Sakamoto εδώ πέρα είναι εξαιρετικά περιορισμένο: δουλεύει με τρόπους (να το πω πιο απλά για όσους δε γνωρίζουν: παίζει μόνο στα άσπρα πλήκτρα του πιάνου). Το γεγονός μάλιστα ότι έχει σταθερή επανάληψη στοιχείων μέσα σε ένα τόσο περιορισμένο περιβάλλον δημιουργεί την εντύπωση τονικού κέντρου. Με το υλικό αυτό και υπ’ αυτές τις συνθήκες οποιοσδήποτε και να καθόταν στο πιάνο, ό,τι και να ‘παιζε καλά θα ακουγόταν. Παρατηρώντας μάλιστα καλύτερα το βίντεο βλέπει κανείς ότι και η τεχνολογία που χρησιμοποιούν δεν είναι τίποτα σπουδαίο ή πρωτοποριακό (ούτε και για δέκα χρόνια πριν). To τραπέζι του Go είναι ένας απλός midi controller που συνδέεται σε έναν sequencer.
    Για τα γραφικά πάλι δεν ξέρω, δεν είμαι ειδικός.

  5. Το Go είναι για μένα ΤΟ απόλυτο παιχνίδι σκέψης. Όσο για το project του sakamoto, απλά υπέροχο. Thanx για το post και το link του art που με έφερε σ’άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον blog!

    [newbookmarkadded]😉

    +ma

  6. @ +ma

    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Κοίταξα λίγο το site σου, αλλα είναι ακόμη υπο καταστασκευή. Θα επιστρέψω στο μέλλον.

  7. Παράθεμα: Song of Summer » Blog Archive » Cheap immitation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s