Άσχημες Αναμνήσεις

Όσο υπηρετούσα στρατό πάνω από 10 άνθρωποι, αξιωματικοί και φαντάροι, χάσανε τη ζωή τους. Το ακριβές νούμερο δεν το θυμάμαι αυτή τη στιγμή, μεταξύ 12 και 15 ήταν. Έτυχε να υπηρετήσω σε στρατόπεδο που λίγες βδομάδες πριν να παρουσιαστώ εκεί είχαν σκοτωθεί δύο και στο τέλος της θητείας μου υπηρετούσα σε στρατόπεδο που φέρανε πέντε πτώματα. Παρακαλούσα να μην ξαναγίνει άλλο ατύχημα. Όλα αυτά τα θυμήθηκα διαβάζοντας αυτήν την επιστολή. Μακάρι κάποια στιγμή αυτή η μαλακία να τελειώσει.

9 responses to “Άσχημες Αναμνήσεις

  1. Καθένας που υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία έχει να θυμηθεί τέτοιες ιστορίες. Ο στρατός βγάζει και ενθαρρύνει τις χειρότερες, τις πιο σκοτεινές πτυχές του καθενός. Δεν ξέρω αν αυτό εννοούσαν οι παλαιότεροι που έλεγαν ότι ο στρατός σε κάνει άντρα, γιατί εγώ μόνο αυτό είδα να συμβαίνει κι όχι τίποτε άλλο…

  2. Πάντος αν εξαιρέσεις αυτά τα άσχημα περιστατικά, ο στρατός έχει και αρκετές ευχάριστες αναμνήσεις.
    Ένα θέατρο είναι, στο οποίο συνυπάρχουν το δράμα και η κωμωδία! Άλλοτε έχει happy end, κι άλλωτε όχι. Κι εκεί πιστεύω πως φαίνεται ο πραγματικός χαρακτήρας όλων.
    Όπως και να’χει όμως, στην τελική το έργο είναι καλό. Γι’αυτό άλλωστε όσα χρόνια κι αν περάσουν, δε βαριέσαι να λες τις ίδιες ιστορίες στους ίδιους ανθρώπους ξανά και ξανά! Ούτε να ακούς τις ίδιες ιστορίες των άλλων βαριέσαι.
    Κακά τα ψέμματα, όσοι είναι στο στρατό, μετράνε μέρες για να απολυθούν. Και μόλις απολύονται, λένε «να’μουνα στο στρατό… τώρα αρχίζουν τα δύσκολα»
    Δεν ήμουν ποτέ αυτό που λένε «στρατόκαυλος», παρόλο που υπηρέτισα σαν δόκιμος. Ούτε μπορώ να πω ότι πέρασα καλά στο στρατό! Έχω αποκτήσει όμως εμπειρίες, όμορφες και άσχημες, οι οποίες με κάνανε πιο δυνατό. Σε τέτοιες εμπειρίες πιστεύω πως αναφέρονται όσοι λένε πως ο στρατός σε κάνει άντρα.

    Υ.Γ. Για όσους γνωρίζουν, ο δόκιμος Σούρας Δημήτριος, που «χάθηκε» λίγα μέτρα μετά το φυλάκιο που υπηρετούσε, ήταν ο Α’ μου. Ή αλλιώς ο γιός μου. Και μου στοίχησε αρκετά ο χαμός του «γελαστού παιδιού»…

  3. @ fermat
    Υπηρέτησα το 2001-2002. Στο στρατό έκανα ένα δυο πολύ καλούς φίλους. Οι καταστάσεις είναι τέτοιες που δένουν τους ανθρώπους. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι το μόνο καλό που μου συνέβη στο στρατό. Και είναι αλήθεια ότι όταν καμιά φορά μας πιάσει και αρχίσουμε να θυμόμαστε και να διηγούμαστε στην παρέα διάφορα περιστατικά απ’ τη θητεία μας, πέφτει πολύ γέλιο με τη μαλακία του στρατού. Μόνο που -απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ- αυτά με τα οποία τώρα γελάω, τότε δε μου φαινόντουσαν και τόσο αστεία. Είναι αυτό που λένε για το ότι το δράμα και η κωμωδία είναι οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος: όταν πέφτεις και τρως τα μούτρα σου, δεν το βρίσκεις αστείο, όταν το παρακολουθείς ως κοινό, ξεκαρδίζεσαι. Όμως αυτό το γέλιο, σε μένα τουλάχιστον, αφήνει πάντα μια πικρή επίγευση.

    Τη φράση αυτή που λες «να ‘μουνα στο στρατό… τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» την έχω ακούσει μόνο από στόμα καραβανά να την πετάει πίσω σε μας τα φαντάρια «θα ‘ρθει μια μέρα που θ’ απολυθείτε και μετά να σας δω, θα λέτε τι ωραία που ήμουνα στο στρατό, τώρα είν’ τα δύσκολα» λες και θα ‘πρεπε να νιώθουμε κι ευγνωμοσύνη. Κανέναν που ξέρω δεν την έχει πει αυτή τη φράση. Ο υπότιτλος του blog σου λέει «Θάνατος… το μοναδικό σημείο ασυνέχειας στην κατά τα άλλα συνεχή συνάρτηση του είναι». Κι όμως η αίσθηση που είχα την ημέρα που απολύθηκα ήταν ακριβώς αυτή του ξεπαγώματος. Ο χρόνος που είχε σταματήσει (μόνο για μένα -έπαιρνα email φίλων, που μου λέγανε για τις προόδους τους, για το τι κάνανε, τι τους συνέβαινε κι εγώ να μη μπορώ να χαρώ μαζί τους, να αισθάνομαι μόνο ότι πνίγομαι, έχω ακινητοποιηθεί, ότι ασφυκτιώ που δε μπορώ να ακολουθήσω, που μένω πίσω παγωμένος, να αγωνιώ γιατί πώς θα τους προλάβω μετά;), άρχισε να ξανακυλά. Δεν έχω νιώσει πιο ελεύθερος από όσο ένιωσα εκείνη τη μέρα.

    Όσο για τις εμπειρίες του στρατού που σε κάνουν «άντρα» ας πούμε ότι θα προτιμούσα να μου λείπει το «αντριλίκι» που μου πρόσθεσε (αν μου πρόσθεσε) ο στρατός και να είχα τον για πάντα χαμένο χρόνο. Ίσως να ήμουν λιγότερο «άντρας», πιστεύω όμως ότι θα ήμουν καλύτερος και πιο χρήσιμος άνθρωπος.

  4. ήρθα απλά να πω ένα γειά (μιας και δεν έχω αναμνήσεις από το στρατό)..και χαίρομαι που είσαι ακροατής του Part

  5. @ elafini

    Καλωσήρθες elafini. Καλή επιτυχία στο νέο σου blog εύχομαι και, πίστεψέ με, καλύτερα που δεν έχεις αναμνήσεις από τον στρατό.😉

  6. με τον χαρακτήρα που έχω ή στρατηγός θα ήμουν ή «καλλιόπη» (έτσι δεν λέγατε τις «τουαλέτες»;) κάθε μέρα…ευχαριστώ για τις ευχές..δεν είναι και κάτι φοβερό ..έτσι κάτι διαφορετικό..θα σου κλείσω δωμάτιο ε?😉

  7. @ elafini

    Κράτα μου ένα δωμάτιο, να έρχομαι να ξεκουράζομαι, όμως χωρίς νούμερο. Ως Υ/Α μπορεί να σηκωθώ αλλού από ‘κει που θα ξαπλώσω…😉

  8. Μου φαίνεται ότι η γνώμη μου για τις ιστορίες του στρατού είναι διαφορετική. Δεν έχω πάει στρατό κι ίσως γι’αυτό δε σας νιώθω. Αλλά ατάκες του στιλ «o στρατός σε κάνει άντρα» και «να ‘μουνα στο στρατό…τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» δεν έχω ακούσει από κανένα. Φαίνεται ότι αυτοί που νοσταλγούν το στρατό είναι αυτοί για τους οποίους ο στρατός ήταν το πιο δύσκολο πράμα που έκαναν στη ζωή τους. Εν πάση περιπτώσει, γράφω κυρίως για να πω την γνώμη μου για τις ιστορίες περί στρατού. Είναι από τα πράγματα που με κάνουν να βαριέμαι αφόρητα. Κυρίως όταν αυτοί που τις λεν δεν αντιλαμβάνονται ότι γίνονται βαρετοί. Η εντύπωσή μου για το στρατό από τις ιστορίες που έχω ακούσει είναι ότι είναι ένα μέρος όπου τα ίδια ακριβώς πράγματα συμβαίνουν σε όλους όσους πάνε. Γι’αυτό και οι ιστορίες είναι πάντα οι ίδιες και το ίδιο βαρετές.

  9. @takisz
    Έχεις δίκιο στην παρατήρησή σου για τις ιστορίες του στρατού. Ισχύει όπως ισχύει για πολλές άλλες ανθρώπινες καταστάσεις για τις οποίες ενώ είναι κοινές σε πολλούς, οι άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη να μιλήσουν γι’ αυτές. Πολύ ωραία έχει θέσει το παράδοξο της ανάγκης αυτής ο Φερνάντο Πεσσόα (ως Μπερνάρντο Σοάρες) στη 12η καταχώρηση του βιβλίου της ανησυχίας. Αντιγράφω:

    «Τι έχει κανείς να εξομολογηθεί αξιόλογο ή χρήσιμο; Αυτό που μας συνέβη ή συνέβη σ’ όλο τον κόσμο ή μόνο σ’ εμάς. Στη μια περίπτωση δεν είναι κάτι το πρωτοφανές, στην άλλη δεν είναι κατανοητό».

    Οι ιστορίες του στρατού αφορούν αυτούς που τις έζησαν κι έχουν την ανάγκη να θυμούνται από καιρού εις καιρόν αυτό το σύντομο κομμάτι της ζωής τους· για τους υπόλοιπους η σημασία αυτών των διηγήσεων πιθανόν να μην είναι κατανοητή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s