Τραγούδια και χοροί του θανάτου ΙΙ – Serenade

Σε συνέχεια του προηγούμενου post, το δεύτερο τραγούδι του κύκλου, «Σερενάτα».:

Magical, tender night, veiled in blue shadow,
Breathing forth perfumes of spring.
Yonder a sufferer leans from her window,
Hear what the night whispers low.
Sleep will not come to her eyes, bright with fever,
Life seems to call her to joy,
But under her window a figure is waiting:
Death sings a strange serenade:
«Maiden, poor captive to sorrow and suffering,
Wasted your beauty and youth:
I will be your true knight, although you do not know me,
I will come to your rescue now.
Come, lady, look at yourself!
See, your cheeks are like roses, your lips soft and red;
Lovely your visage, your tresses are gold and silky,
Your form is most fair.
Brightly gleam your eyes, so blue and so tender,
Bright as the stars in the heavens;
Ardent as midday suns, your breath that scorches…
You have bewitched me, O love,
You, too, must fall beneath the spell of my singing,
Did not your sighs call me here?
I, your knight, bring the greatest gift to you:
Now comes the hour of your bliss!
Fragile your form, and your kisses entrance me,
O let me clasp you in breathless embrace;
My love song shall bring you slumber…
Be still… you are mine!»

3 responses to “Τραγούδια και χοροί του θανάτου ΙΙ – Serenade

  1. υπέροχα τραγούδια σε ποίηση που σε αγγίζει πολύ βαθιά…έχουν μια γλυκιά μελαγχολία οι ρωσοι ποιητές…βρήκα ένα ποίημα από παλιότερο ποστ μου…στο χαρίζω ως ευχαριστώ για το όμορφο ποστ…

    I come out to the path, alone,
    Night and wildness are referred to God,
    Through the mist, the road gleams with stone,
    Stars are speaking in the shinning lot.
    There is grave and wonderful in heaven;
    Earth is sleeping in a pale-blue light…
    Why is then my heart such pined and heavy?
    Is it waiting or regretting plight?
    I expect that nothing more goes,
    And for past I do not have regret,
    I wish only freedom and repose,
    I would fall asleep and all forget…
    I would like to fall asleep forever,
    But without cold sleep of death:
    Let my breast be full of dozing fervor
    For the life, and heave in gentle breath;
    So that enchanting voice would ready
    Day and night to sing to me of love,
    And the oak, evergreen and shady,
    Would decline to me and rustle above.

    MIHAIL LERMONTOV
    (1814-1841)

  2. @ elafini

    Ελαφίνι μου, όταν ανέβαζα αυτή τη σειρά των ποστ εσένα είχα στο μυαλό μου – οπότε μπορείς να πεις πως ήταν αφιερωμένα σε σένα. Ήμουν σίγουρος πως θα τα εκτιμούσες, γι’ αυτό και πεισματικά τα άφησα τόσο καιρό. «Δεν μπορεί, θα τα δει και θα αφήσει κάποιο σχόλιο», σκεφτόμουν. Να είσαι καλά. Σ’ ευχαριστώ όχι μόνο για το δώρο σου, αλλά και για τη φιλοξενία στο million dollar hotel. Πολλά φιλιά.
    Υ/Α

  3. είσαι πολύ γλυκός…φταίει το ότι τώρα που καλοκαιριάζει περνάω λιγότερες ώρες εδώ..αλλιώς θα με έβλεπες πιο νωρίς..όσο για το hotel, ελπίζω να απολαμβάνεις τη διαμονή..πολλά φιλιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s