Το πακέτο

Πριν από τρεις βδομάδες μου έστειλαν οι γονείς μου ένα πακέτο με αφεψήματα, γλυκό σύκο που μόνο η μάνα μου ξέρει να κάνει τόσο νόστιμο, κρητικά κριθαροκούλουρα που λατρεύω, μία μπλούζα που μου είχε παραγγείλει ένας γνωστός και ένα βιβλίο. Λίγο η εθνική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, λίγο η μετακόμιση υπολόγιζα μια μικρή καθυστέρηση. Όταν πέρασε η πρώτη εβδομάδα χωρίς καμία ειδοποίηση άρχισα να ανησυχώ, όταν ήρθε η δεύτερη άρχισα να χάνω τις ελπίδες μου και όταν μπήκε η τρίτη ήμουν σίγουρος πως το πακέτο είχε χαθεί. Παρόλα αυτά, αποφάσισα να πάω να ρωτήσω στο ταχυδρομείο, αν και σκεφτόμουν πως η μαλακία είχε γίνει ήδη στα ελληνικά ταχυδρομεία και όχι εδώ.


Πριν από δύο μέρες βρήκα το χρόνο και πήγα, λίγο μετά τις 9 το πρωί. Ενώ ποδηλατούσα, παρατήρησα λίγο πριν από το ταχυδρομείο ένα γαλλικό αρτοποιείο. Δεν είχα φάει τίποτα για πρωινό, οπότε ήξερα τι θα κάνω αμέσως μετά. Στο ταχυδρομείο είχε μια σχετική ουρά. Λίγο μετά από μένα μπαίνει ένας κύριος γύρω στα 50 με λευκή φθίνουσα κώμη, στητός, καλοντυμένος, με ένα μαύρο παλτό, λευκό σάλι, γυαλιά με ανακλαστικούς φακούς, τα οποία συνέχιζε να φοράει μέσα στο ταχυδρομείο, και αλαζονικό αέρα πλουσίου. Κάθησε και αυτός στην ουρά. «Δεν πρέπει να το πολυαπαλαμβάνει», σκέφτηκα.

Όταν ήρθε η σειρά μου, έβγαλα το διαβατήριο και εξήγησα στην υπάλληλο την υπόθεση. Όσο έψαχνε είχα ήδη αρχίσει να γράφω μήνυμα στη μητέρα μου πως το δέμα είχε χαθεί. Η υπάλληλος επέστρεψε άπραγη, μου έδωσε το διαβατήριο, το έριξα στην τσάντα μου, έστειλα το μήνυμα και κατευθύνθηκα στο αρτοποιείο. Παρήγγειλα ένα κρουασάν με σοκολάτα και πήγα να πάρω το ποδήλατο, που το είχα αφήσει μπροστά στο ταχυδρομείο. Εκείνη τη στιγμή βγαίνει ο τύπος που περιέγραψα παραπάνω και έρχεται κατά πάνω μου κρατώντας ένα ελληνικό διαβατήριο. «Τι στο διάολο, το ξέχασα, μου έπεσε;» Θυμόμουν να το ρίχνω στην τσάντα μου. Παρόλα αυτά ετοιμάστηκα να τον ευχαριστήσω που μου το επέστρεφε. «Είστε Έλληνας;», με ρωτάει στα γερμανικά. «Ναι», απαντώ. «Είστε Έλληνας;», επαναλαμβάνει. «Ναι», ξανααπαντώ, ενώ περίμενα να μου δώσει το διαβατήριο. «Και γω Έλληνας είμαι. Μένετε στην P….. Str. 81;». «Όχι, στο 21». «Αυτό. Ελάτε το πακέτο σας βρέθηκε». «Πώς;», ρώτησα απορημένος. «Θα δείτε. Ακολουθήστε με».

Τον ακολούθησα. Είχα μόλις προλάβει να δαγκώσω δυο φορές από το κρουασάν το οποίο ακόμη αισθανόμουν ζεστό στα χέρια μου. Με οδήγησε στην ίδια υπάλληλο που με είχε εξυπηρετήσει και πριν. Μου έδειξε ένα πακέτο που βρισκόταν πάνω στο γραφείο δίπλα της. «Αυτό είναι το πακέτο σας. Καλή σας μέρα», αποχαιρέτησε και έφυγε. Από τον τρόπο που ήταν δεμένο το πακέτο αναγνώρισα τον χαρακτηριστικό τρόπο των γονιών μου. Εκείνη τη στιγμή η υπάλληλος εξυπηρετούσε κάποιον άλλον πελάτη. Με κοίταξε, μου χαμογέλασε και λέει: «Το πακέτο σας βρέθηκε». «Πώς;». «Θα σας εξηγήσω. Μισό λεπτό», ενώ συνέχιζα να σκέφτομαι το κρουασάν στα χέρια μου και αν θα ήταν σωστό να συνεχίσω να δαγκώνω όσο περίμενα.

« Η διεύθυνσή σας γράφτηκε με μαρκαδόρο, όμως βράχηκε και δεν μπορούσε να διαβαστεί το νούμερο. Ο υπάλληλος το καταχώρισε ως 81 και στείλαμε ειδοποίηση στον άλλον κύριο. Δώστε μου ξανά το διαβατήριό σας να παραλάβετε το πακέτο σας.» Όντως, ο πατέρας μου είχε γράψει με μαρκαδόρο το όνομα και τη διεύθυνσή μου. Στο σημείο όμως που ήταν γραμμένος ο αριθμός της πολυκατοικίας είχαν πέσει μερικές στάλες υγρού και τον είχαν αλλοιώσει εντελώς. Μόνο η κεφαλή από το 2 και το 1 μπορούσαν ακόμη να αναγνωριστούν. Ο υπάλληλος του γερμανικού ταχυδρομείου υπέθεσε πως πρόκειται για 8 και 1 και καταχώρησε τον αριθμό ως 81. Τρεις εβδομάδες λοιπόν μετά την αποστολή του πακέτου βρέθηκα την ίδια μέρα, με διαφορά λίγων λεπτών, στο ίδιο ταχυδρομείο, με κάποιον παντελώς άγνωστο κύριο, με τον οποίο έχουμε την ίδια καταγωγή, αλλά δε μιλάει λέξη ελληνικά, που μένει στον ίδιο δρόμο με μένα, εξήντα νούμερα παρακάτω, με ίδιο επίθετο, που είχε λάβει κατά λάθος ειδοποίηση να παραλάβει ένα δικό μου πακέτο, που εξυπηρετηθήκαμε από την ίδια υπάλληλο και που αν δεν είχα πάει να πάρω ένα κρουασάν το πιθανότερο είναι πως δε θα με είχε προλάβει.

Ενώ προσπαθούσα να λύσω το ποδήλατο ένας άλλος ποδηλάτης μου κάνει νόημα πως κάποιος με φωνάζει. Μπροστά στο ταχυδρομείο είχε σταθεί μια εντυπωσιακά χαμηλή, μαύρη, διθέσια BMW. Μέσα καθόταν ο ίδιος κύριος, ο οποίος με ρώτησε για άλλη μια φορά στα γερμανικά αν όλα πήγαν καλά. Απάντησα καταφατικά, τον χαιρέτησα και έφυγε. Περπάτησα λίγο σύροντας το ποδήλατο, καθώς έτρωγα το υπόλοιπο κρουασάν και μετά επέστρεψα σπίτι. Το σύκο το μοιράστηκα το ίδιο βράδυ με κάτι φίλους. Τα κριθαροκούλουρα ακόμη δεν τα έχω αγγίξει.

5 responses to “Το πακέτο

  1. > Τα κριθαροκούλουρα ακόμη δεν τα έχω
    > αγγίξει.

    Άγγιξέ τα πριν μπαγιατέψουν.

  2. ta kritharokouloura oute egw tha ta aggiza…………………

  3. @ alexandros, eytyxia

    Τα κριθαροκούλουρα είναι παξιμάδια και όχι κουλούρια.

    Υ/Α

  4. Τυχερός είσαι πάντως που βρέθηκε αυτός ο καλός συνονόματος κύριος… γιατί αν περίμενες από το γερμανικό ταχυδρομείο, σώθηκες! και μην το πολυεμπιστεύεσαι… εμένα μου έχασε μια ολόκληρη τηλεόραση! και εννοείται ούτε αποζημίωση ούτε τίποτα.

  5. Τυχερός είσαι πάντως που βρέθηκε αυτός ο καλός συνονόματος κύριος, γιατί αν περίμενες από το γερμανικό ταχυδρομείο… σώθηκες! να μην το πολυεμπιστεύεσαι! εμένα κατάφερε να μου χάσει μια ολόκληρη τηλεόραση! και εννοείται ούτε αποζημίωση ούτε τίποτα μετά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s