Ο άστεγος

 

(Είναι μερικές φορές που η διαδοχή των γεγονότων που ονομάζουμε ζωή και που ίσως ο μοναδικός συνδετικός ιστός της δεν είμαστε παρά μόνο εμείς οι ίδιοι που τα βιώνουμε και τα θυμόμαστε χρωματισμένα από τις ιδεοληψίες και την όποια στιγμιαία διανοητική μας διαύγεια, φαντάζει τόσο ανεξήγητα περίεργη και παρόλα αυτά σαρκαστικά συνεκτική. Η ιστορία που θα διηγηθώ παρακάτω συνέβη το βράδυ της ίδιας μέρας που παρέλαβα το πακέτο.)
Λίγο πριν τις 9 το βράδυ, μετά από μία σύντομη συνεργασία με την Α., κατευθυνόμαστε προς το σταθμό, όπου θα συναντούσαμε τον L. με σκοπό να επισκεφτούμε μία θεατρική σκηνή. Λίγο ο τρόπος της συνεργασίας, λίγο αυτά που έλεγε στη διαδρομή – και κυρίως ο τρόπος που τα έλεγε – με έκαναν να σκέφτομαι πως αν η Α. συμπεριφερόταν λίγο πιο ελεύθερα πολλά πράγματα θα ήταν πιο εύκολα μαζί της, ενδεχομένως και στη ζωή της. Στον σταθμό συναντήσαμε τον L. και πήραμε το τρένο για την ανατολική πλευρά της πόλης.

Στη διαδρομή κουβεντιάζαμε διάφορα έως ότου σε έναν σταθμό ανέβηκε ένας νεαρός άστεγος, αδύνατος, με ξανθό γένι, φορώντας φόρμες, που πουλούσε εφημερίδες με σκοπό να βγάλει κάποια χρήματα. Εφημερίδα δεν σκόπευα να αγοράσω, αλλά έβγαλα μερικά χρήματα να του δώσω. (Από ψιλά είχα μόνο 15 λεπτά και δεν ήθελα να δώσω κάτι περισσότερο.) Ακολουθώντας με οι άλλοι δύο έκαναν το ίδιο. Αισθάνθηκα περηφάνεια. Όταν πέρασε από κοντά μας του έδωσα τα χρήματα. Τα κοίταξε και τα κράτησε με αυτολύπηση. Η Α. σε μια ασυνήθιστη κίνηση, του ζήτησε να κρατήσει τον καφέ της για να βγάλει να του δώσει χρήματα. Βγάζει από το πορτοφόλι της και του δίνει 2€. Και τότε εκείνος ξεσπάει και με δακρυσμένα μάτια και φωνή που έσπαζε και έτρεμε της λέει:

«Σε ευχαριστώ κοπελιά. Είσαι η πρώτη που μου δίνει κάτι παραπάνω… με κλέψανε… 95€ μου πήρανε… θα πρέπει να δώσω την προμήθεια για την εφημερίδα… δεν υπάρχει περίπτωση να τα βγάλω… με τόσες λίγες εφημερίδες που μου μείνανε. Είμαι οροθετικός… δεν έχω πολλά χρόνια μπροστά μου… κι ήθελα να περάσω λίγο καλύτερα. Δεν έχω χρήματα, δεν έχω τίποτα… Καταλαβαίνεις;»

Η Α. του ψιθύρισε μερικά λόγια συμπαράστασης. Στην επόμενη στάση κατέβηκε. Αντίκρυ μας σε όλη τη σκηνή καθόταν ένα νεαρό ζευγάρι, η κοπέλα στα πόδια του αγοριού. Ντράπηκα. Για τη συμπεριφορά μου, για τις σκέψεις μου. «Και ‘μείς τι νομίζουμε πώς κάνουμε;»

Στην υπόλοιπη διαδρομή δεν ανταλλάξαμε σχεδόν κουβέντα. Λίγο αργότερα ανέβηκε ένας άλλος άστεγος. Πιο γεροδεμένος, πιο ευθυτενής, κρατούσε από το λουρί έναν σκύλο· πουλούσε την ίδια εφημερίδα. Κανείς δεν του έδωσε τίποτα.

4 responses to “Ο άστεγος

  1. Τελικά τι ήταν το «ανεξήγητα περίεργο και παρόλα αυτά σαρκαστικά συνεκτικό» σ’ αυτήν την ιστορία;

  2. @droseltis

    To «ανεξήγητα περίεργο και παρόλα αυτά σαρκαστικά συνεκτικό» htan to gegonos pws kai oi dyo istories synebhsan thn idia mera.

    Y/A

  3. Εντάξει, αλλά πού είναι η συνοχή, το περίεργο; Στη μια βρήκες ένα πακέτο που ουσιαστικά είχες χάσει. Στην άλλη βοηθήσατε έναν άστεγο. Και τα δύο συνέβησαν την ίδια μέρα. Δεν καταλαβαίνω. Θα μπορούσες, σε παρακαλώ, να εξηγήσεις πού είναι το περίεργο και η συνοχή; Και γιατί αυτή είναι σαρκαστική;

  4. Φαίνεται πως ήταν περίεργη εκείνη η μέρα για σένα…

    Για να εκφραστώ καλύτερα, ίσως το περιστατικό που είχε γίνει το πρωί με το πακέτο ερέθισε τις αντένες σου και στη συνέχεια ήσουν πιο δεκτικός και ανοιχτός σε παρατηρήσεις και σκέψεις σαν αυτές που περιγράφεις σε αυτό το ποστ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s