H Νονά

Πρόσφατα έχασα τη νονά μου. Την παρέσυρε αμάξι καθώς διέχιζε τον δρόμο. Δεν ξέρω πώς ακριβώς έγινε, δε μου είπανε. Πάντως ήταν μεγάλης ηλικίας και κάποια στιγμή το περιμέναμε· ίσως όχι με αυτόν τον τρόπο.

Η νονά μου ήταν η μνήμη της οικογένειας.Ήταν η μοναδική η οποία μπορούσε να συνδέσει περίπου έξι διαφορετικές γενιές. Ήξερε την προσωπική μου καταγωγή ακόμη καλύτερα και από τους γονείς μου. Είχε ζήσει πάνω από οκτώ δεκαετίες, τη μικρασιατική καταστροφή και τους πολέμους που ακολούθησαν. Κάποια στιγμή που απο περιέργεια την είχα ρωτήσει, μου είχε γράψει μία λίστα με όλους τους συγγενείς που γνώριζε. Γεμισε περίπου έξι ή εφτά μικρές σελιδούλες με ονόματα και πήρε να μου εξηγεί σε ποιο χωριό είναι ο καθένας, πόσα παιδιά έχει, πού βρίσκονται και τι σπουδάζουν ή επαγγέλονται. Ζήτημα να ήξερα το ένα δέκατο από αυτούς και σίγουρα είχα γνωρίσει ακόμη λιγότερους. Τις σελίδες αυτές τις κράτησα στο πορτοφόλι μου. Κάποια χρόνια αργότερα, σε μία εκκαθάριση, πέταξα το πορτοφόλι στα σκουπίδια. Λίγη ώρα μετά θυμήθηκα τι είχα μέσα, κατέβηκα γρήγορα γρήγορα κάτω, έψαξα στον κάδο, ευτυχώς το βρήκα, πήρα τις σελίδες και το έριξα ξανά μέσα. Τώρα οι σελίδες βρίσκονται στο πατρικό μου σε μία κούτα με αναμνηστικά.

Πριν από λίγα χρόνια έχασε τον άντρα της, τον θείο Αλέκο. Από τότε μια όλο και μεγαλύτερη μελαγχολία είχε χαραχτεί στο πρόσωπο και τη φωνή της. Όταν επέστρεφα στη γενέτειρα μου φρόντιζα να την επισκεφτώ και πάντα μου διηγιόταν κάτι από τη ζωή της. Μια φορά αφηγούνταν το καιρό που σπούδαζε. Συγκατοικούσε με μια άλλη κοπέλα σε περίοδο μεγάλη φτώχειας. Το καθημερινό τους φαγητό ήταν μια σκελίδα σκόρδο και μια φέτα ψωμί. Το σκόρδο, για να μην αδικηθεί καμία, μου είχε πει, το κόβανε καθ’ ύψος, έτσι ώστε να μοιράζονται τη φύτρα και καμία να μην καίγεται παραπάνω. Αργότερα, όταν ανέλαβε την πρώτη της δουλειά, χρειαζόταν να ταξιδεύει καθημερινά στα βόρεια με ντρεζίνα. Ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο άξονας έσπασε και η ίδια πετάχτηκε έξω σπάζοντας το πόδι της. Μαζί τους ταξίδευε και ένα πουλέμπορας ο οποίος έσφαξε ένα κοτόπουλο και το έδεσε γύρω από το πόδι για να το κρατήσει ζεστό, μέχρι να έρθει άλλη ντρεζίνα να τους πάρει και να τους μεταφέρει στον σταθμό.

Οι τελευταίες δύο φορές ήταν με τον τρόπο τους μοναδικές. Την προτελευταία ήμουν στο σπίτι μου και τακτοποιούσα την βιβλιοθήκή μου πριν την αναχώρηση για το εξωτερικό. Μπήκε στο δωμάτιο, κάθησε σε μια καρέκλα και άρχισε να διηγείται πάλι κάτι πολύ όμορφες ιστορίες, ενώ ασχολιόμουν με τα βιβλία που είχα απλώσει στο πάτωμα. Όσο λιγότερο την πρόσεχα, τόσο πιο ωραία πράγματα έλεγε μέχρι που αποφάσισα να της αφιερώσω όλη μου την προσοχή, για να συνεχίσει με τις πιο πεζές κοινοτοπίες. Την τελευταία φορά ήμουν στο σπίτι της, μαζί με μία από τις αδερφές της, τον κουνιάδο της και τη μητέρα μου. Είχε αποφασίσει να καταγράψει τη ζωή της και άρχισε να μας διαβάζει ό,τι είχε γράψει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η αρχή ήταν μαγευτική. Αναρωτιόμουν για τη λογοτεχνική αξία του κειμένου, όταν κάποια στιγμή άρχισε να μας διαβάζει και κατόπι να τραγουδάει ένα παιδικό τραγούδι που είχε μάθει μικρή. Δεν ήθελε να ξεχάσει τίποτε. Οι μεγαλύτεροι αμέσως την διέκοψαν. Τελείωσαμε το λικέρ που μας είχε κεράσει και μετά από λίγο την αποχαιρετήσαμε. Αυτό το λικέρ, που έφτιαχνε μόνη, μαζί με τους κουραμπιέδες της είναι από τις γεύσεις που ξέρω πως δε θα ξαναδοκιμάσω.

4 responses to “H Νονά

  1. Ξέρεις, σκέφτομαι καμιά φορά πόσο καλά ξέρουμε τους δικούς μας ανθρώπους, αν τους ξέρουμε με τον τρόπο που ξέρουμε άλλους ανθρώπους, λόγου χάρη τους φίλους μας. Αν ξέρουμε τι μουσική προτιμούν, ποιες γεύσεις, τι τους φτιάχνει το κέφι, τι τους στεναχωρεί. Η συγγένειες διυλίζονται πάντα μέσα από το αίμα και είναι καμιά φορά δύσκολο να γνωρίσεις το συγγενικό πρόσωπο απαλλαγμένο από αυτό το μανδύα. Εσύ πάντως φαίνεται πως γνώρισες καλά τη νονά σου. Να είσαι καλά. Να τη θυμάσαι.

  2. Ειναι πολυ δυσκολο να χανεις κοντινους σου ανθρωπους ,αλλα πρεπει να συνεχιζεις τη ζωη σου.Βεβαια ποτε δεν πρεπει να τους βγαζεις απο την καρδια σου η να προσπαθεις να τους ξεχασεις,αλλα μπορεις να θυμασε ολες τις ευτυχισμενες στιγμες που ειχατε περασει μαζι.Αυτα που λεω δεν τα βγαζω απο το μυαλο μου,εχω χασει και εγω 2 πολυ αγαπημενα μου προσωπα(τον παππου και τη γιαγια μου)και προσπαθω παντα να θυμαμαι πως ηταν και ολες τις στιγμες που περασαμε μαζι σαν μια πολυ γλυκια αναμνηση.

  3. Έτσι γλυκά τη θυμάμαι κι εγώ τη νονά. Από τη μέρα που έχασε τον άντρα της, το νονό, νοσταλγούσε σαν ερωτευμένη κοπελίτσα. Και τόσο πιο γλυκιά γινότανε. Και τόσο λιγότερο ασχολούνταν με τα επίγεια και τους «επίγειους».
    Μια μέρα ήμουν 8λιμένη για το χαμό ενός φίλου. Πήγα σπίτι της, της ζήτησα να μου βάλει ένα ποτήρι λικέρ με σκοπό να τη ψαρέψω.. Μου είπε κάποια από τα συστατικά που έβαζε στο λικέρ, αλλά υποψιάζομαι πως όχι όλα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s