Χθόνια

Δε θυμάμαι ποιος με πέταξε σ’ αυτό το μονοπάτι. Όχι, δεν το διάλεξα.
Προσπαθώ να σταθώ, να βηματίσω. Προς τα πού; Γύρω μου φωνές, σειρήνες.
Δίπλα μου αμυδρά ξεχωρίζω σιλουέτες. Πρόσωπα; Όχι, δεν μπορώ να
διακρίνω. Μερικές φορές ένα άγγιγμα, δύο ώμοι που ακουμπήσανε. Τα
κεφάλια γυρίζουνε, συναντιούνται, τα πρόσωπα φωτίζονται. Αλλά το χαμόγελο σβήνει γρήγορα, τα χείλη πέφτουν, το κεφάλι χαμηλώνει. Ένα αμυδρό φαιοκόκκινο φως μόνιμα σκεπάζει τον ορίζοντα. Αδυνατώ να προσανατολιστώ. Σκοντάφτω. Κάποια στιγμή θα πέσω. Το ξέρω.

One response to “Χθόνια

  1. Den 3erw ti sunebei kai apophasises na dei3eis tin krufi pleura tou feggariou…. Pantws grafeis uperoxa!!! Euxomai na min peseis! An omws sumbei, na bre8ei kapoios dipla sou, na sou kratisei to xeri!… Einai to pio simantiko autes tis stigmes…

    Euxomai na diabasoume suntoma kai alles e3omologiseis!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s