Category Archives: Κοινωνική Εξέγερση

Ειρωνεία

Σε πρόσφατη ανάρτηση ανέφερα για την ειρωνεία με την οποία μας αντιμετωπίζουν οι ξένοι συνολικά ως χώρα. Ένα σημερινό άρθρο της Καθημερινής μου θύμισε να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο θέμα ξανά. Ως κράτος δεν ανήκουμε στον σύγχρονο ευρωπαϊκό κανόνα. Θεμέλιο του τελευταίου είναι ο ορθολογισμός και εμείς δε μοιραζόμαστε και πολλά κοινά με αυτόν. Τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη θεμελιώθηκαν έπειτα από μακρόχρονες διαδικασίες και έφτασαν να δημιουργήσουν ένα πλέγμα προστασίας των πολιτών τους και ένα βιοτικό επίπεδο που αποτελεί μέτρο σύγκρισης. Αυτό οι ευρωπαίοι πολίτες το έχουν καλά εμπεδώσει. Αντίθετα εμείς εδώ πέρα θεωρούμε το κράτος ως κάτι ξένο από εμάς και μαγκιά του καθενός που καταφέρνει να το ξεγελάσει. Αυτό βέβαια σε ανεπτυγμένες κοινωνίες ονομάζεται κουτοπονηριά και βλακεία, αλλά εμείς δε χαμπαριάζουμε από τέτοια.

Για να επιστρέφω στο θέμα της ανάρτησης, η Καθημερινή στην ανταπόκρισή της φρόντισε να μετριάσει το άρθρο του Spiegel, το οποίο μας στολίζει κανονικά. Δε σκοπεύω να μεταφράσω ολόκληρο το άρθρο, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Αλλά το πιο ωραίο είχε γραφεί δύο μήνες πριν, πάλι στον Spiegel, όταν ακόμη τα επεισόδια δεν είχαν καταλαγιάσει. Μάλωναν τότε τα δύο αδελφά κεντροδεξιά κόμματα της Γερμανίας, οπότε ο αρχηγός του CSU είχε προειδοποιήσει την Καγκελάριο Μέρκελ να μην του πολυκουνιέται γιατί θα γίνει της Ελλάδας. Περί του λόγου το αληθές διαβάστε εδώ. Και τελειώνοντας, ρίξτε μια ματιά και σε αυτό το άρθρο της Anne Applebaum από το αμερικανικό διαδικτυακό ειδησιογραφικό περιοδικό Slate, του οποίου το τέλος περιγράφει με εξαιρετική διαφάνεια τη θέση μας στον κόσμο:

«If you aren’t sure why you are unemployed,

if you don’t have the political vocabulary to explain what’s wrong with your country’s economy,

and if you don’t have leaders who seem able to fix it,

then perhaps random violence seems a plausible response.»

 

Advertisements

Κοινός νους

[Ο Διαφωτισμός] πρόκειται για την ενηλικίωση του ανθρώπου

με την έξοδο από την ανωριμότητα και την είσοδό του στην ωριμότητα,

διαδρομή που συντελείται με την προσωπική και δημόσια ευθύνη του καθενός.

Ιμάνουελ Καντ


Ο κοινός νους δεν απαντάται τόσο κοινώς, όσο κοινώς νομίζεται.

Χαρίλαος Τρικούπης

 

Στην Ελλάδα έχουμε χάσει προ πολλού τη συναίνεση ως προς τις αρχές συγκρότησης ενός σύγχρονου κράτος. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί δηλώνουν ανερυθρίαστα διάφορα φαιδρά, που καταργούν το κράτος δικαίου και τις βασικές έννοιες μιας ευνομούμενης πολιτείας. Φαίνεται όμως πως σαν κοινωνία πρέπει ακόμη να συμφωνήσουμε σε ορισμένα πράγματα, όπως για παράδειγμα αν είναι κάποιος υπεύθυνος για τις πράξεις του ή όχι. Αν επιθυμούμε να εφαρμόζονται οι νόμοι ή όχι. Αν θέλουμε να υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι να επιβλέπουν την εφαρμογή των νόμων ή να τα βρίσκουμε μεταξύ μας, όπως νομίζει ο καθένας καλύτερα. Ή ακόμη βασικότερα, αν επιθυμούμε να υπάρχουν νόμοι ή όχι. Κρίνοντας πάντως από τον ορισμό του Καντ παραπάνω και το υποχρεωτικό επίπεδο διεξαγωγής της συζήτησης, συμπεραίνουμε πως έχουμε κολλήσει ως κοινωνία σε ένα στάδιο προενηλικίωσης πολύ καιρό τώρα. Και εδώ βέβαια έρχεται η κλασική αντίδραση του κάθε ανώριμου ανθρώπου, που η ιδέα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα. Ούτε να μας φτύσουνε δεν αξίζουμε.  

Update: Με αφορμή το κείμενο μου ο Averell κατέγραψε τις σκέψεις του και αναπτύχθηκε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στο blog που διατηρεί με τους αδερφούς του.

Εις μνήμην

 

Έχω ακούσει πολλές βλακείες σχετικά με τα επεισόδια της περασμένης εβδομάδας. Παρακολούθησα αρκετά τα ξένα κανάλια, αλλά κι αυτά ενέταξαν το όλο σκηνικό στη δεδομένη ιδέα που έχουν για την Ελλάδα. Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους:

Συνέχεια