Category Archives: Critique

«Το δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα»

Διαβάστε αυτό το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Α. Παπαδόπουλου εδώ.

Advertisements

Ειρωνεία

Σε πρόσφατη ανάρτηση ανέφερα για την ειρωνεία με την οποία μας αντιμετωπίζουν οι ξένοι συνολικά ως χώρα. Ένα σημερινό άρθρο της Καθημερινής μου θύμισε να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο θέμα ξανά. Ως κράτος δεν ανήκουμε στον σύγχρονο ευρωπαϊκό κανόνα. Θεμέλιο του τελευταίου είναι ο ορθολογισμός και εμείς δε μοιραζόμαστε και πολλά κοινά με αυτόν. Τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη θεμελιώθηκαν έπειτα από μακρόχρονες διαδικασίες και έφτασαν να δημιουργήσουν ένα πλέγμα προστασίας των πολιτών τους και ένα βιοτικό επίπεδο που αποτελεί μέτρο σύγκρισης. Αυτό οι ευρωπαίοι πολίτες το έχουν καλά εμπεδώσει. Αντίθετα εμείς εδώ πέρα θεωρούμε το κράτος ως κάτι ξένο από εμάς και μαγκιά του καθενός που καταφέρνει να το ξεγελάσει. Αυτό βέβαια σε ανεπτυγμένες κοινωνίες ονομάζεται κουτοπονηριά και βλακεία, αλλά εμείς δε χαμπαριάζουμε από τέτοια.

Για να επιστρέφω στο θέμα της ανάρτησης, η Καθημερινή στην ανταπόκρισή της φρόντισε να μετριάσει το άρθρο του Spiegel, το οποίο μας στολίζει κανονικά. Δε σκοπεύω να μεταφράσω ολόκληρο το άρθρο, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Αλλά το πιο ωραίο είχε γραφεί δύο μήνες πριν, πάλι στον Spiegel, όταν ακόμη τα επεισόδια δεν είχαν καταλαγιάσει. Μάλωναν τότε τα δύο αδελφά κεντροδεξιά κόμματα της Γερμανίας, οπότε ο αρχηγός του CSU είχε προειδοποιήσει την Καγκελάριο Μέρκελ να μην του πολυκουνιέται γιατί θα γίνει της Ελλάδας. Περί του λόγου το αληθές διαβάστε εδώ. Και τελειώνοντας, ρίξτε μια ματιά και σε αυτό το άρθρο της Anne Applebaum από το αμερικανικό διαδικτυακό ειδησιογραφικό περιοδικό Slate, του οποίου το τέλος περιγράφει με εξαιρετική διαφάνεια τη θέση μας στον κόσμο:

«If you aren’t sure why you are unemployed,

if you don’t have the political vocabulary to explain what’s wrong with your country’s economy,

and if you don’t have leaders who seem able to fix it,

then perhaps random violence seems a plausible response.»

 

«Εμείς έχουμε ιστορία»

Συζητούσα με μια φίλη μου και της εξηγούσα με πόση ειρωνεία μας αντιμετωπίζουν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και γιατί έχουν δίκιο – περισσότερα πάνω σ’ αυτό σε επόμενη ανάρτηση – για να εισπράξω την απάντηση πως μας συμπεριφέρονται έτσι γιατί «ζηλεύουν την ιστορία μας». Μου κάνει εντύπωση πώς είναι δυνατόν να επιζεί μία τόσο προφανώς γελοία άποψη. Η απάντηση είναι απλή: γιατί εξυπηρετεί τη διατήρηση της αφασίας μας. Αν κάποιος λαός έχει ή όχι ιστορία δεν του λύνει τα προβλήματα της επιβίωσης και σίγουρα κανείς δεν κερδίζει το σεβασμό επειδή έχει ιστορία και μόνο. Χρειάζεται να έχει παρόν και στην Ελλάδα δεν έχουμε. Και αν έχουμε ιστορία, μόνο να ντρεπόμαστε μας αξίζει όταν συγκρινόμαστε με τους προγόνους. Όπως έλεγε ο Ραφαηλίδης στους Λαούς των Βαλκανίων, το μόνο που σου δίνει το ένδοξο παρελθόν είναι περισσότερες πιθανότητες για δάνεια. Το ότι μας ζηλεύουν για την ιστορία μας ανήκει στην πλειάδα των εθνικών μύθων που χρησιμοποιούμε για να μην αντιμετωπίζουμε κατάματα την πραγματικότητα. Και φαίνεται, έτσι όπως έχει παρεκτραπεί η συζήτηση για τα επεισόδια, θα συνεχίσουμε να ζούμε στην κοσμάρα μας.

Συνέχεια

Καλά Μιθρούγεννα

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ.

Disclaimer: Το video μου το υπέδειξε ο al3xandr0s

Αμερικανικές εκλογές & Media

Παρακολουθώ τις αμερικανικές εκλογές πολύ στενά τον τελευταίο χρόνο και θαυμάζω το επίπεδο της κριτικής και του ελέγχου που ασκούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κάθε δήλωση των υποψηφίων προέδρων και αντιπροέδρων ελέγχεται και εξετάζεται ενδελλεχώς. Οι υποψήφιοι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στις διατυπώσεις τους και τις πιθανές συνέπειες αυτών. Οι απαντήσεις που οφείλουν να δίνουν είναι συγκεκριμένες. Ποια μέτρα θα πάρουν για να λύσουν το τάδε ή δείνα πρόβλημα, πόσο θα κοστίσουν οι προτάσεις τους και πώς θα τις χρηματοδοτήσουν. Στις συνεντεύξεις, οι δημοσιογράφοι στριμώχνουν με συνεχόμενες ερωτήσεις τους πολιτικούς που προσπαθούν να αποφύγουν κάποια ερώτηση. Πολλές πολιτικές γκάφες προέρχονται από τέτοιες στιγμές. Με λίγα λόγια το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου είναι ιδιαίτερα υψηλό και σε αυτό συμβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης. 

Συνέχεια