Category Archives: Occultism

Καλά Μιθρούγεννα

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ.

Disclaimer: Το video μου το υπέδειξε ο al3xandr0s

Advertisements

E. R. Dodds: Οι Έλληνες και το παράλογο ΙV – Επίλογος

faunos.jpg

Τα τρία τελευταία κεφάλαια του βιβλίου είναι καταπληκτικά, ειδικά αν κάποιος δεν έχει τις γνώσεις που εγώ δεν είχα πριν να διαβάσω το βιβλίο. Εκεί σκιαγραφείται η άνοδος και η σημασία του ελληνικού ορθολογισμού, αυτό που ο ελληνικός ορθολογισμός κόμισε στην ανθρώπινη εξέλιξη, το ιδιαίτερο εκείνο στοιχείο που, όπως γράφει ο Ελύτης, «γενικά, θεωρούμε σαν ελληνικό θαύμα» – μαζί όμως με αυτό και οι αιτίες που οδήγησαν στην ‘…χρεοκοπία του’. «Πράγματι είναι την εποχή αυτή που η υπόληψη των Ελλήνων για το ανθρώπινο Λογικό εκφράζεται με την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη… η θεότητα έχει πάψει να είναι συνώνυμη με την αυθαίρετη Δύναμη κι έχει γίνει, αντίθετα η ενσάρκωση ενός λογικού ιδανικού… Ο Ζήνωνας, βέβαια διεκήρυττε ότι οι ναοί είναι περιττοί – ο αλήθινος ναός του Θεού είναι το ανθρώπινο πνεύμα… δεν υπάρχει καμιά ‘άλογη ψυχή’ που να μπορεί να συναγωνισθεί το λογικό: τα λεγόμενα πάθη είναι απλά σφάλματα της κρίσης, ή νοσηρές διαταραχές που προέρχονται από σφάλματα της κρίσης. Διορθώστε το σφάλμα και η διαταραχή θα σταματήσει αυτόματα, αφήνοντας έτσι το πνεύμα ασυγκίνητο από χαρά ή λύπη, αδιατάρακτο από ελπίδα ή φόβο, ‘απαθές, ανάλγητο, τέλειο’… θα πρέπει να απορρίψουμε, λέει ο Αριστοτέλης, τον παλαιό κανόνα της ζωής που συνιστά ταπεινότητα και προτρέπει τον άνθρωπο να σκέφτεται με μέτρα ανθρώπινα· επειδή ο άνθρωπος έχει μέσα του κάτι θείο, το πνεύμα, και όσο χρόνο μπορεί να ζει σ’ αυτό το επίπεδο της εμπειρίας, πρέπει να ζει σαν να μην ήταν θνητός… Για τον φιλόσοφο, το ουσιαστικό μέρος της θρησκείας […] βρισκόταν […] σε ένα σιωπηλό σταχασμό του θείου και στη βαθιά κατανόηση της συγγένειας το ανθρώπου με αυτό…» Στο σημείο αυτό θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις.

Συνέχεια

E. R. Dodds: Οι Έλληνες και το παράλογο ΙIΙ – Τα αγαθά της μανίας (συνέχεια)

kouros.jpg

«…

Ακόμη και αυτό που ζητούσε ο Πίνδαρος από τις Μούσες ήταν πάλι η αλήθεια. ‘Μάντευε, Μούσα,’ λέει, ‘και εγώ θα γίνω ο εκφωνητής (προφατεύσω)’. Οι λέξεις που χρησιμοποιεί είναι οι τεχνικοί όροι των Δελφών· η παλαιά αναλογία ανάμεσα στην ποίηση και στη μαντεία υπονοείται εδώ. Αλλά παρατηρήστε πως αυτός που παίζει το ρόλο της Πυθίας δεν είναι ο ποιητής αλλά η Μούσα. Ο ποιητής δε ζητά να ‘δαιμονισθεί’ ο ίδιος, αλλά μόνο να ενεργήσει ως ερμηνευτής της εκστασιασμένης Μούσας. Κι αυτό φαίνεται πως είναι η αρχική σχέση. Η επική παράδοση παρουσιάζει τον ποιητή να παίρνει μία γνώση αφύσικη από τις Μούσες, αλλά όχι να πέφτει σε έκσταση ή να κατέχεται δαιμονικά απ’ αυτές.

Συνέχεια

E. R. Dodds: Οι Έλληνες και το παράλογο Ι

kori.jpg

Ολοκλήρωσα αυτές τις μέρες την ανάγνωση του εξαιρετικού βιβλίου του E. R. Dodds, «Οι Έλληνες και το παράλογο». Το βιβλίο αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω πολλές ασυνέπειες, ανακολουθίες και αντινομίες της σκέψης και της συμπεριφοράς μου και να δω επίσης από πού προέρχονται πολλές από τις λαϊκές παραδόσεις και συνήθειες που επιζούν ακόμη στην καθημερινή μου/ μας πρακτική. Γι’ αυτούς τους λόγους και για μερικούς επιπλεόν, που θα αποκαλύψω στη συνέχεια, σκοπεύω να του αφιερώσω μια σειρά από posts, τα οποία ελπίζω να ολοκληρώσω μέχρι την Κυριακή του Πάσχα.

Συνέχεια