Το χειρότερο βιβλίο που (δεν) διάβασα ποτέ

41mvdluzal_ss500_3Αγαπημένοι μου συνοδοιπόροι στο δρόμο του Θεού (ή των Θεών),

επιτέλους με αυτό το βιβλίο μπορούμε να ξανακοιμηθούμε ήσυχοι τα βράδια. Οι εφιάλτες, η ανησυχία και οι αμφιβολίες που η ανίερη τριάδα των Dawkins, Harris και Hitchens προσπάθησε να ενσταλλάξει στις ψυχές μας συνάντησε τη ρομφαία της. Ο ευσεβής Vox Day με το βιβλίο του «Ο παράλογος άθεος» καταφέρνει τα τελειωτικά χτυπήματα σε αυτούς τους αποστόλους του σατανά, που ντυμένοι τον μανδύα της λογικής και της, φευ, ελεύθερης σκέψης – που όσοι πιστεύουν στον ένα και μοναδικό Θεό (ή Θεούς) γνωρίζουν πως δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα – προσπάθησαν ανεπιτυχώς να προσελκύσουν τους πιο ασθενείς στη σκέψη και ψυχή αδελφούς μας. Αλλά ο Πανάγαθος – ή οι Πανάγαθοι – φρόντισε για το πλήρωμά του και μας έστειλε αυτό το βιβλίο. 

Το πιο καταπληκτικό σε αυτό το βιβλίο είναι η καταγραφή ενός θαύματος που ο ίδιος ο ευσεβής Vox βίωσε και που αποτελεί ατράνταχτη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού και της αληθείας του θεϊκού λόγου. Αντιγράφω από την σελίδα 256, δυστυχώς εις την αγγλικήν: Συνέχεια

Κοινός νους

[Ο Διαφωτισμός] πρόκειται για την ενηλικίωση του ανθρώπου

με την έξοδο από την ανωριμότητα και την είσοδό του στην ωριμότητα,

διαδρομή που συντελείται με την προσωπική και δημόσια ευθύνη του καθενός.

Ιμάνουελ Καντ


Ο κοινός νους δεν απαντάται τόσο κοινώς, όσο κοινώς νομίζεται.

Χαρίλαος Τρικούπης

 

Στην Ελλάδα έχουμε χάσει προ πολλού τη συναίνεση ως προς τις αρχές συγκρότησης ενός σύγχρονου κράτος. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί δηλώνουν ανερυθρίαστα διάφορα φαιδρά, που καταργούν το κράτος δικαίου και τις βασικές έννοιες μιας ευνομούμενης πολιτείας. Φαίνεται όμως πως σαν κοινωνία πρέπει ακόμη να συμφωνήσουμε σε ορισμένα πράγματα, όπως για παράδειγμα αν είναι κάποιος υπεύθυνος για τις πράξεις του ή όχι. Αν επιθυμούμε να εφαρμόζονται οι νόμοι ή όχι. Αν θέλουμε να υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι να επιβλέπουν την εφαρμογή των νόμων ή να τα βρίσκουμε μεταξύ μας, όπως νομίζει ο καθένας καλύτερα. Ή ακόμη βασικότερα, αν επιθυμούμε να υπάρχουν νόμοι ή όχι. Κρίνοντας πάντως από τον ορισμό του Καντ παραπάνω και το υποχρεωτικό επίπεδο διεξαγωγής της συζήτησης, συμπεραίνουμε πως έχουμε κολλήσει ως κοινωνία σε ένα στάδιο προενηλικίωσης πολύ καιρό τώρα. Και εδώ βέβαια έρχεται η κλασική αντίδραση του κάθε ανώριμου ανθρώπου, που η ιδέα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα. Ούτε να μας φτύσουνε δεν αξίζουμε.  

Update: Με αφορμή το κείμενο μου ο Averell κατέγραψε τις σκέψεις του και αναπτύχθηκε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στο blog που διατηρεί με τους αδερφούς του.

Εις μνήμην

 

Έχω ακούσει πολλές βλακείες σχετικά με τα επεισόδια της περασμένης εβδομάδας. Παρακολούθησα αρκετά τα ξένα κανάλια, αλλά κι αυτά ενέταξαν το όλο σκηνικό στη δεδομένη ιδέα που έχουν για την Ελλάδα. Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους:

Συνέχεια

Εικόνα

Όταν άνοιξα τον τάφο μου δεν περίμενα πως θα με ρουφούσε μέσα. Περιδινήθηκα για ώρα. Ήμουν σίγουρος πως ήμουν ακίνητος όμως οι εγκεφαλικές συνάψεις βεβαίωναν το νευρικό μου σύστημα πως αιωρούμην στροβιλιζόμενος. Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό. Δεξιά ένα μεταλλικό κρεβάτι με μένα να κείτομαι νεκρός πάνω του. Είδα το πρόσωπό μου ρουφηγμένο. Πάνω στο ξύλινο τραπέζι τρεμόπαιζε το φως ενός κεριού. Δίπλα του ξεχώρισα τη νεκροκεφαλή μου. Την πήρα στα χέρια μου και τη σήκωσα μπροστά στα μάτια μου. Άνοιξε το στόμα της και άρχισε να με τρώει. Άκουγα στο κεφάλι μου και ένιωθα στο σώμα τον ήχο της τροφής που ήμουν.

After…

Δεν μπορώ να έχω παράπονο. Οι προηγούμενες βδομάδες ήταν γεμάτες από κοσμοϊστορικά γεγονότα. Πρώτα εκλέχθηκε ο Ομπάμα και λίγες μέρες μετά βγήκε ο καινούριο Bond. Μια χαρά τα πήγαν και τα δύο παληκάρια. Καθάρισε, ο καθένας στον τομέα του. Όσον αφορά τον τελευταίο τα πράγματα είναι λίγο σύνθετα, μια και οι παραγωγοί αποφασίσανε να ανανεώσουν τον αειθαλή πράκτορα. Του αφαιρέσανε τα gadgets, τον χαρακώσανε λίγο περισσότερο, αλλά βρε παιδί μου, αυτήν την καημένη την Καμίλ, όπως μπήκε στην ταινιά, έτσι και βγήκε, άθικτη και ανέγγιχτη. Και καλά ο Bond δεν είχε ξεπεράσει την αγαπημένη του Βέσπερ – αναρωτιέμαι ποιος μαλάκας μεταφραστής αποφάσισε να αποδώσει το ‘Βέσπερ’ ως ‘Εσπερινό’. Ελπίζω από το επόμενη ταινία να δούμε και κανένα ρολόι που φτιάχνει φραπέ ή κάποιο κυνηγητό με αυτοκίνητα που γίνονται διαστημόπλοια.

Συνέχεια

Election Night

Yes, we can.

(To live streaming των αποτελεσμάτων από το ΝBC News θα ξεκινήσει μόλις κλείσουν οι κάλπες στην Αμερική και ανακοινωθούν τα πρώτα exit polls. The countdown has begun).

[clearspring_widget title=»Decision ’08 Presidential Results» wid=»48ff995c49a30ff2″ pid=»49103a2e44162ee0″ width=»400″ height=»545″ domain=»widgets.clearspring.com»]

Αμερικανικές εκλογές & Media

Παρακολουθώ τις αμερικανικές εκλογές πολύ στενά τον τελευταίο χρόνο και θαυμάζω το επίπεδο της κριτικής και του ελέγχου που ασκούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κάθε δήλωση των υποψηφίων προέδρων και αντιπροέδρων ελέγχεται και εξετάζεται ενδελλεχώς. Οι υποψήφιοι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στις διατυπώσεις τους και τις πιθανές συνέπειες αυτών. Οι απαντήσεις που οφείλουν να δίνουν είναι συγκεκριμένες. Ποια μέτρα θα πάρουν για να λύσουν το τάδε ή δείνα πρόβλημα, πόσο θα κοστίσουν οι προτάσεις τους και πώς θα τις χρηματοδοτήσουν. Στις συνεντεύξεις, οι δημοσιογράφοι στριμώχνουν με συνεχόμενες ερωτήσεις τους πολιτικούς που προσπαθούν να αποφύγουν κάποια ερώτηση. Πολλές πολιτικές γκάφες προέρχονται από τέτοιες στιγμές. Με λίγα λόγια το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου είναι ιδιαίτερα υψηλό και σε αυτό συμβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης. 

Συνέχεια